Νυχτερίδα

“The first woman in the history of art who, with absolute and uncompromising honesty, treated general and specific subjects that concern only women.” 
                                                                             Diego Rivera

Δεν θέλω κανένα νταλαβέρι μαζί της κατάλαβες;

Δεν θέλω να τη μυρίζω, να την ακουώ, να τη βλέπω, να την κουβεντιάζω, να την αισθάνομαι.

Πες της να κρατηθεί για το καλό της  μακριά μου και να κόψει τα πολλά πολλά μαζί μου!

Read More »

Σεπτέμβρης

Εφέτος ο Σεπτέμβρης είναι ζεστός, μια αρωματισμένη ζεστασιά σώματος που κοιμάται γαληνεμένο. Ούτε νοσταλγία, ούτε μελαγχολία, ούτε πρωτοβρόχια, ούτε πουλιά στα σύρματα, τίποτα από όλα αυτά, που και που μερικά κίτρινα φύλλα έτσι σαν μια κάποια υπόσχεση….

Δανείστηκε του καλοκαιριού κάτι ηλιοβασιλέματα ασυννέφιαστα βουτηγμένα στο πάθος, κάτι βράδια με μυρωδιές και γέλια μπύρας και μουσικές, κάτι αγκαλιάσματα στα γρασίδια, κάτι ατελείωτα φιλιά στις γωνιές της πόλης.

Να ξημερώνει και η νύχτα να μην έχει ξαποστάσει λεπτό, το κρεββάτι της ανέγγιχτο, το σεντόνι ατσαλάκωτο και το μπάνιο αστραφτερό από την απογευματινή φασίνα. Φόρεσε λουστρίνια και διχτυωτό, ειδικά για τον Σεπτέμβρη της,  γυρνάει αναζητώντας τίτλους γεμάτους Σεπτέμβρη, Ξανθούλης, Πίλτσερ, στέκεται και κοιτάει τα χειμωνιάτικα στις βιτρίνες….

Όμορφοι που είναι οι άνθρωποι στις βιτρίνες τους.

Το μωρό απόψε άρρωστο κοιμήθηκε βαθιά  και εκείνη βγήκε νυχοπατώντας…

Όταν τα γεγονότα δεν σε ξαφνιάζουν θα πει ότι ήσουν έτοιμος για αυτά και τα περίμενες…

Η  καινούργια χρονιά έμπαινε φέτες φέτες περνώντας μέσα από την καλαμωτή του παραθύρου. Ροχάλιζε, είχε το χρώμα της ζάχαρη άχνης και ήταν ντυμένη μανταρινόφλουδες..

Σηκώθηκα και έβαλα το σίδερο στο παράθυρο για να το πατήσει πριν μπει..

Δικιά σου είμαι, μου ψιθύρισε σαν έφτασε στο κρεββάτι μου, δικιά σου ολόκληρη..