Νυχτερίδα

” ..Η μαμά έχει τα μαλλιά της ξέπλεκα, φαίνεται δεκαοχτώ χρονών. Το Παρίσι λικνίζεται ολόκληρο με τη μουσική των Bee Gees. Βγαίνουμε έξω. Καθόμαστε στο “Deux Magots”. Ανάβει το ”Gauloise” της.  Το δάχτυλό της πιέζει τον αναπτήρα, τα δάχτυλά της είναι γυμνά, μακριά, υπέροχα. Γυναίκες περάνε, έξοχες. Κοιτάμε τα ρούχα, τα παπούτσια, τα μαλλιά , τα πόδια. Το Παρίσι αστράφτει, κι εσύ αστράφτεις. Τα μαγουλά μου καίνε, τα δόντια μου τρίζουν, χαμογελάω στους περαστικούς. Αυτή τη στιγμή είσαι δικιά μου, η φυλακισμένη μου, η αθώα μου, η γυναίκα μου.

Στο σπίτι ο Μάριο είναι φέσι.
-Πού πήγατε ; φωνάζει. Πού πήγατε ; ουρλιάζει.

Δίνει στη μαμά ένα χαστούκι, τη ρίχνει χάμω…
Οι Bee Gees ηχούν στα αυτιά μου, τρομακτικοί… ”

Μαργαρίτα Καραπάνου, “Μαμά”, Εκδόσεις Ωκεανίδα 2004.

-ΜΑΜΑ, ΕΧΩ ΑΙΜΑ που τρέχει στα πόδια μου.
Στα μπούτια μου..
-Έγινες γυναίκα ουρλιάζει η μαμά. Έγινες γυναίκα! Σε μισώ! Δεν είσαι πια τίποτα. Ο άντρας θα σε εξουσιάζει! Θα σου κάνει παιδιά, θα σ’ έχει σκλάβα του.
- Μα εσύ, μαμά, δεν έχεις  άντρα.
-Έχω πολλούς, έτσι δεν έχω κανέναν.
Παίρνω τα καθαρά πανιά και τα βάζω κάτω απ’ το μαξιλάρι μου. Είμαι τόσο περήφανη! Τώρα πια είμαι σαν τη μαμά. Θα ‘χω άντρες, παιδιά, σκυλιά, γατιά, οτιδήποτε είναι ζωντανό…. 

Μαργαρίτα Καραπάνου, “Μαμά”, Εκδόσεις Ωκεανίδα 2004