Νυχτερίδα

“The first woman in the history of art who, with absolute and uncompromising honesty, treated general and specific subjects that concern only women.” 
                                                                             Diego Rivera

Τελευταία μερα:
California: Death valley
Στο Los Angeles η μερα ξεκινησε πολύ πρωί και με πολυ ζεστη. “Που να δεις τι θα κανει σημερα στην Death Valley!”. “Δεν με νοιάζει” σκέφτηκα μην μπορώντας να αντληφθώ για τι πράγμα ακριβώς μιλούσαμε. Αγορασάμε νερό και ξεκινήσαμε με το λευκό Ford, το air-condition στο full. Ο προορισμος ηταν το Grand Kanyon αλλά το ταξίδι είχαμε αποφασίσει να είναι μακρύ με τρεις διανυχτερευσεις, υπολογίζαμε και τις τρεις στο Las Vegas.
Πρώτη στάση στο Barstow, μια μικρή πόλη ή ένα τεράστιο shopping male,από την ενός λεπτού διαδρομή με τα πόδια από κατάστημα σε κατάστημα έβλεπες και αισθανόσουν την αρχή ή το τέλος της έρημου Mojave. Η σκόνη και η ζέστη τρύπωναν παντού. Δύο ώρες μετά από παραλληρημα αγορών ξαναξεκινήσαμε. Στα αριστερά του αυτοκινητόδρομου η έρημος Mojave και που και που καποιοι οικισμοί 2 ή 3 παραπηγμάτων με όνοματα δυσπρόφερτα με πολλα ζζ μέσα.Παλιά ινδιάνικα τοπονύμια ρώτησα, δεν καταλήξαμε. Στο δρόμο κάποια αγροτικά αυτοκίνητα, αλλά σπάνια. Αξίζουν δύο λόγια και μια πραγματική στάση στο εστιατόριο του Mad Greek λίγο πριν την κοιλάδα του Θανάτου, στη μέση του πουθενά, σε μια έρημο, σε μια πραγματική έρημο,χωρίς τίποτα άλλο γυρω τριγύρω, αρχαιοελληνικα αγάλματα, κιονες και κιονόκρανα, ελληνικες σημαίες και το πιο διάσημο milkshake φράουλα της περιοχής. Ο Mad Greek ήταν περήφανος για το γαλακτομπούρεκό του και το καταΐφι του, αλλά ειλικρινά δεν τα βρήκα σπουδαία. “Όπου γης πατρίδα” μας ειπε κάποιος ελληνας γελώντας με προφορα αυθεντικα καλιφορνέζικη.Ηταν ο τρελός Ελληνας?
Εβραζε ο τόπος, σταφίδιαζε το δέρμα αν εκτιθόσουν πέντε λεπτά στον ήλιο.Βγήκα για τουαλέτα. Πίσω από το ταμείο αυτόγραφα από έλληνες τραγουδιστες. ” Στον Mad Greek με αγάπη, Κωνσταντίνα”. Συνεχίσαμε και η κουβέντα τώρα ήταν έντονη και σχετική με τους έλληνες και το ταξίδι τους στον κόσμο, πολλα γιατί αναπάντητα. Αφήσαμε τον δρόμο του Las Vegas και ακολουθησαμε την πινακίδα για την κοιλάδα του Θανάτου. Ζέστη, αμμόλοφοι, ησυχία, πινακίδες με ενδείξεις για άγρια άλογα, σκληρά βράχια γυμνά, καποια αγκάθια, καποιες ξύλινες παράγκες σπάνια. Απογευμα ώρα τέσσερις σχεδόν.
Κάθησα στη θέση του οδηγού. Οδηγούσα για το πάρκο της κοιλάδας με το χαμηλότερο αρνητικό ύψος (86 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας). Αν και ο ήλιος πηγαινε να δύσει καμιά ελπίδα να δροσίσει. Σταμάτησα, φυσουσε λίβας, οχι ανυποφορα δυνατός, αλλά ανυποφορα καυτος, ελιωσε και σκόρπισε στην σκόνη της κοιλάδας οτιδήποτε ήμουν εως εκείνη τη στιγμή..Ανεβηκα σε ένα λόφο, κρατουσα με πεισμα το καπέλο και ανάπνεα με το στόμα κλειστό,πίσω από αυτόν κι αλλος λόφος και αλλος λόφος. Τέσταρα τη δύναμη από τα πνευμόνια μου ουρλιάζοντας. Αργότερα φτάσαμε στην “είσοδο” της προστατευόμενης περιοχής της κοιλάδας, του πάρκου,επισκεφτήκαμε το μουσείο, τα βάσανα των πιονέρων που οδηγούνταν με τα καραβάνια όλο και πιο δυτικά χώρεσαν πίσω απο τις βιτρίνες του μουσείου, δεν κατάφερναν να περάσουν την κοιλάδα του θανάτου πληροφορηθήκαμε, πέθαιναν εδώ…Βγήκα έξω, δεν είχε νοήμα να οδηγήσουμε για το Las Vegas, δεν προλαβαίναμε το σκοτάδι. Οκ, ύπνος στο αυτοκίνητο με βραδυνό μόνο λίγα φρούτα και νερό. Επεσε η νύχτα και ήμουν έτοιμη για ένα καταμαυρο σκοτάδι βαρύ, είχα σφιχτεί, ξαγρυπνουσα…βγήκα έξω από το αυτοκίνητο.
Ανατρίχιασα από το κρύο, ναι έκανε κρύο! Θυμήθηκα από τα μαθήματα γεωγραφίας στο σχολείο τα μυστικά της ερήμου..την ημέρα ζέστη το βράδυ κρύο…
Είχε φεγγάρι, ζωντανό, ίσως πανσέληνο, δεν ήξερα, ασήμιζε όπως το φεγγάρι του Ματωμένου Γάμου, ναι όπως αυτό ακριβώς, και άφηνε χώρο και για τ’ αστέρια, άφησε χώρο και για ένα κοπάδι άγρια άλογα, κάλπαζαν τρομαγμένα πιθανόν από τις σκιές, δεν ήξερα, τα άκουγα και δεν τα έβλεπα και ας ήταν η έρημος απέραντι, μετά τα είδα μακριά, τόσο μακριά από τις προστατευμένες γωνιές μου, τόσο εκτεθιμένη, τόσο μόνη, τόσο τεράστια που τα χέρια μου σκιά αγκάλιαζαν όλη όλη την έκταση, τόση λίγη και μικρή και διάφανη που η φεγγαροακτίδα με διαπερνούσε, και αυτή η άγρια σιωπή γεμάτη αντανακλάσεις, όπως όταν καταδύομαι δίπλα σε βράχο, αργά, με τα πνευμόνια μου άδεια …Θα ΄μαι καλός άνθρωπος είπα ψυθιριστα σε Κατι, Κάποιον που αναρρίγησε δίπλα μου, θα ΄μαι καλός ανθρωπος στο υπόσχομαι…