Νυχτερίδα

“The first woman in the history of art who, with absolute and uncompromising honesty, treated general and specific subjects that concern only women.” 
                                                                             Diego Rivera

Δεν θέλω κανένα νταλαβέρι μαζί της κατάλαβες;

Δεν θέλω να τη μυρίζω, να την ακουώ, να τη βλέπω, να την κουβεντιάζω, να την αισθάνομαι.

Πες της να κρατηθεί για το καλό της  μακριά μου και να κόψει τα πολλά πολλά μαζί μου!

Read More »

Σεπτέμβρης

Εφέτος ο Σεπτέμβρης είναι ζεστός, μια αρωματισμένη ζεστασιά σώματος που κοιμάται γαληνεμένο. Ούτε νοσταλγία, ούτε μελαγχολία, ούτε πρωτοβρόχια, ούτε πουλιά στα σύρματα, τίποτα από όλα αυτά, που και που μερικά κίτρινα φύλλα έτσι σαν μια κάποια υπόσχεση….

Δανείστηκε του καλοκαιριού κάτι ηλιοβασιλέματα ασυννέφιαστα βουτηγμένα στο πάθος, κάτι βράδια με μυρωδιές και γέλια μπύρας και μουσικές, κάτι αγκαλιάσματα στα γρασίδια, κάτι ατελείωτα φιλιά στις γωνιές της πόλης.

Να ξημερώνει και η νύχτα να μην έχει ξαποστάσει λεπτό, το κρεββάτι της ανέγγιχτο, το σεντόνι ατσαλάκωτο και το μπάνιο αστραφτερό από την απογευματινή φασίνα. Φόρεσε λουστρίνια και διχτυωτό, ειδικά για τον Σεπτέμβρη της,  γυρνάει αναζητώντας τίτλους γεμάτους Σεπτέμβρη, Ξανθούλης, Πίλτσερ, στέκεται και κοιτάει τα χειμωνιάτικα στις βιτρίνες….

Όμορφοι που είναι οι άνθρωποι στις βιτρίνες τους.

Το μωρό απόψε άρρωστο κοιμήθηκε βαθιά  και εκείνη βγήκε νυχοπατώντας…

Ήθελα να σε κρατήσω για πάντα εκεί  στην ακύμαντη λιμνοθάλασσα που το σώμα μου έφτιαξε ειδικά για σένα. Ακόμα το θέλω πολύ, πάντα θα το θέλω αυτό…

Απόψε είναι το τελευταίο βράδυ που περνάμε μαζί, η μία μέσα στην άλλη, που η ανάσα μου  είναι ζωή για σένα, που το κολύμπι σου είναι ανάσα για μένα. Όλοι θα λείπουν αύριο, εγώ και εσύ, ώρα να ανθίσεις μικροσκοπική μου Ίριδα…

- Τι κάνεις τώρα;

- Γράφω γράμμα στην αδερφή μου

-Έλα να φας, είναι έτοιμο, συνεχίζεις μετά

Σηκώθηκε με δυσκολία, έκλεισε το λαμπατέρ και πήγε στην κουζίνα, είχαν ιδρώσει οι παλάμες της.

Πριν μπει στην κουζίνα την πήρε η μυρωδία των  αλλοιωμένων θαλασσινών. Κάθησε στο τραπέζι. Της είχε γυρισμένη την πλάτη. Έκλεισε το φούρνο μικροκυμάτων και έβαλε το πιάτο μπροστά της.

-Φάε!

Πήρε το πηρούνι στο χέρι, το στριφογύρισε δέκα φορές. Το έμβρυο στην κοιλιά της έκανε την παρουσία του αισθητή με μια κλωτσιά. Πήρε μια πηρουνιά μακαρονάδα με θαλασσινά. Με κλειστά μάτια την έβαλε στο στόμα της. Ένιωσε τη μούχλα να της μουδιάζει τη γλώσσα και τα χείλη. Κατάπιε γρήγορα πριν η γεύση της μούχλας κυριεύσει τον ουρανίσκο και τα μάγουλα. Πήρε βιαστικά και δεύτερη πηρουνιά. Δεν την κοιτούσε. Έβλεπε την πλάτη του καθώς συνέχιζε να πλένει τα πιάτα. Η δεύτερη πηρουνιά μασήθηκε τόσο πολύ που όταν την κατέβασε ήταν σαν να καταπίνει το σάλιο της. Το μωρό κουνήθηκε ξανά. Ξαναβύθισε το πηρούνι της στη χαλασμένη μακαρονάδα.

-Τρως;

-Δεν πεινάω ιδιαίτερα σήμερα….

-Πάλι τα ίδια γαμώ το Χριστό μου; Πάλι τα ίδια; Πάλι θα το πετάξουμε το φαγητό; Τι άλλο θες γαμώ την Παναγία μου; Τι άλλο; Δεν σου  ψωνίζω τα καλύτερα; μύδια, γαρίδες, αστακούς, δεν στα μαγειρεύω ;  Τι ζητάω γαμώτο το Θεό μου; Να μην πετάμε το φαγητό, αυτό ζητάω μόνο! Φάτο όλο μην σε βάλω να το φας με το ζόρι όπως τις προάλλες και έχουμε μετά παρατράγουδα. Τι μου είπες πριν τέσσερις μέρες; Μου υποσχέθηκες ότι θα το φας  θυμάσαι; Ξέρω σου έχουν βγει όλα τα περίεργα, αλλά που θα μου πας θα σε κάνω εγώ λουλούδι! Στο σπίτι αυτό δεν πετάμε φαγητό, το κατάλαβες; Είναι απλό! Δεν πετάμε φαγητό γαμώ το Χριστό μου! Αλλιώς μα την Παναγία στο ορκίζομαι στο παιδί μας δεν θα ξαναπάω ούτε στη λαϊκή ούτε σε κανένα γαμημένο super market και δεν θα μαγειρέψω ποτέ ξανά. Ο καθένας για την πάρτυ του, έτσι θα κάνω, ότι θέλω θα τρώω, όποια στιγμή θέλω καί εσύ όποτε θες μωρό μου για την πάρτυ σου, ότι θες όσο θες και τότε να δω το χάλι σου!

-Πονάω στη μέση μου ξανά γι’ αυτό δεν μπορώ να φάω, αλλά θα τρώω όλο το πιάτο μου στο υπόσχομαι, ηρέμησε σε παρακαλώ…

- Μαλακίες μωρό μου, όλο τις ίδιες μαλακίες μου λες. Έπιασε το κεφαλι της δυνατά στα χέρια του που μύριζαν απορρυπαντικό πιάτων και τυρί φέτα. Μαλακίες ακούς;  Μαλακισμένη, αι σιχτιρ πια εδώ μέσα!

Δεν είναι οτι δεν θέλω να κάνω ερωτα γιατρέ μου, δεν είναι καθολου αυτό, ίσα ισα που μετά τα παιδιά ο έρωτας μ΄αρέσει πιο πολυ, απλά δεν μ΄αρεσουν τα φιλιά, δεν θελω να αισθάνομαι το σάλιο με ενοχλεί πολυ, ετσι πηχτό και ζεστό που πλυμμηρίζει την γλώσσα και τα χείλη μου, θέλω να σκουπιστώ αμέσως μετά και να φτύσω και αυτό όπως καταλαβαίνεται είναι ακρως αντιερωτικό εως προσβλητικό για τον συντροφό μου. Του το είπα και με ρωτησε μήπως μ΄αρεσει να το κάνουμε απρόσωπα χωρίς φιλιά όπως στους οίκους ανοχής, εκείνος δεν έχει κανένα πρόβλημα, καταλαβαίνεται οι άντρες νομίζω συχνά έχουν τέτοιες επιθυμίες, η σύντροφός τους να μεταμορφωνεται σε ελευθερίων ηθών γυναίκα στο κρεββάτι, όχι μόνο οι άντρες και πολλές γυναίκες γιατρέ μου, το έχω συζητήσει με φίλες μου και ξέρω ότι τους αρέσει. Εμένα όχι, όχι δεν μ’ αρεσει καθόλου αυτή η μεταμόρφωση, δεν μου ταιριάζει κιόλας ξέρετε, δεν είμαι εγώ για τέτοια, δεν μου βγαίνει καθόλου. Ο άντρας μου έκανε τον συνειρμό δεν τον αδικώ ξέρετε γιατί δεν θέλω να αγγίζει ούτε το στήθος μου, όχι από σεμνοτυφία γιατρέ μου, απλά πονάω υπερβολικά, ειδικά οταν είναι δύο τρεις μέρες αξυριστος και πέφτει πάνω μου γιατρέ θέλω μισό βαζακι μαλακτική μετά να ηρεμίσω τους ερεθισμούς μου. Τον ρώτησα ήρεμα μια μέρα, θες να το κανουμε επειδή το θες μόνο εσύ ή να το ευχαριστιέμαι και να συμμετέχω και εγώ; Μου απάντησε ότι με φιλούσε γιατί τόσα χρόνια πίστευε ότι εμένα μου άρεσε, (πότε πέρασαν τόσα χρόνια;) εκείνος πάντως ποτέ δεν τρελαινόταν να με φιλάει. Μαλλον δεν απάντησε σε ότι τον ρώτησα ακριβώς δεν πειράζει, έτσι και αλλιώς είναι τόσο καλός άντρας, μάλιστα μου είπε ότι μια φορά στο Αμστερνταμ με μια απο αυτές τις γυναίκες στις βιτρίνες το είχε κάνει χωρίς φιλιά και χωρίς να ακουμπήσει το στήθος της και το είχε απολαύσει πάρα πολύ. Λέει οτι είμαι υπερβολικά ευαίσθητη, το ξέρω γιατρέ μου, μήπως το θέλω και εγώ να είμαι έτσι; Το ξέρω, κάνει υπομονή μαζί μου, με ανέχεται και με υπομένει, αλλά άντρας είναι πόσο να αντέξει, παρόλαυτά του το λέω συνέχεια δεν είναι οτι δεν θέλω να κάνω έρωτα, δεν είναι οτι δεν τον αγαπάω πια, ίσα ίσα, μέρα με την μέρα τον αγαπάω πιο πολύ, τόσα κάνει για μένα αλήθεια, αλλά με όσα έχω μέσα στο κεφάλι μου καθημερινά γιατρέ μου που μυαλό και για έρωτα? Ε, αποφασίζω και εγώ μια φορά τον μήνα να κάνουμε έρωτα και πέφτω πάνω στα φιλιά και στους ερεθισμούς και εκνευρίζομαι τρομερά και τον σπρώχνω μακριά μου…Προχτές μου είπε οτι έχω σοβαρό πρόβλημα ότι δεν ήμουν έτσι και ότι όλα αυτά είναι ψυχολογικά και να πάω να τα κοιτάξω, εγώ μεγάλωσα φυσιολογικά γιατρέ μου, με πολύ αγάπη και πολυ καθοδήγηση από τους γονείς μου, δεν έχω ψυχολογικά προβλήματα, ποτέ δεν είχα καταλαβαίνετε; Αλλά για να του κάνω το χατήρι ήρθα να σας δω. Είμαι καλά έτσι δεν είναι;

Αποφάσισα από σήμερα να τρώω μόνο όταν πεινάω. Βαρέθηκα πια όλα αυτά τα τσιμπολογήματα αριστερά δεξιά. Τι να σας πω γιατρέ μου ; Κάθε πρωί που πάω να βάλω τα ρούχα μου υποφέρω. Με πιάνει μια απελπισία! Και δεν είναι ότι εγώ έχω το σοβαρό πρόβλημα, όχι, όλοι οι άλλοι στη δουλειά στο δρόμο στο σινεμά δεν ξεκολλάν τα μάτια τους από πάνω μου νιώθω πολύ χοντρή σας λέω…όχι δεν νιώθω, είμαι πολύ χοντρή και ας λένε ότι στο ύψος μου ταιριάζουν μερικά κιλάκια. Ρώτησα τον άντρα μου έτσι για πλάκα γιατί εμείς δεν πιστεύουμε σε αυτα τα χαζά πράγματα τι δώρο θέλει του αγίου βαλεντίνου και μου απάντησε να σταματήσεις να τρως, όχι δεν εκλαψα, αν ήμουν δέκα χρόνια νεότερη ίσως να έκλαιγα, μπα, σίγουρα θα έκλαιγα, θα βαλάντωνα είμαι σίγουρη, αλλά τώρα δεν έκανα τίποτα απολύτως. Μεγάλωσα μάλλον γιατρέ μου για αυτό και ωρίμασα, αντιδρώ πιο ψύχραιμα σε όλα και κυρίως δεν κλαίω πια, όχι γιατι δεν λυπάμαι ή γιατι δεν νιώθω ή δεν πονάω, αλλά κάνω πολλές ρητίδες με το κλάμα και κρατιέμαι. Έτσι αποφάσισα να κρατιέμαι και στο φαγητό. Χτες να φανταστείτε που είχε ήλιο πήγαμε εκδρομή στο Βατερλώ, ανεβήκαμε στο λοφάκι με το λιοντάρι, 221 σκαλοπάτια είχε, κόπηκε η ανάσα μου, ήλιος και μια θέα που άξιζε, αλλά εγώ δεν αντέχα να είμαι στον ήλιο, όχι γιατι με ενοχλούσε αλλά όταν έχει τόσο ήλιο δεν μπορώ μετά να κοιμηθώ το βράδυ είναι σαν να μπαίνει ο ήλιος στο κεφάλι μου μέσα και να εγκαθίσταται εκεί όλο το βράδυ και να μην με αφήνει ήρεμη στο σκοτάδι να ξεκουραστώ. Τους λέω θα κατέβω να περιμένω κάτω, δεν μπορώ στον ήλιο, ήξερα θα με κοροιδέψουν γιατρέ μου, αλλά δεν με πείραζε, ας έμεναν αυτοί επάνω όσο ήθελαν, ο άντρας μου και δύο φίλες μας έμειναν επάνω μιαμιαση ώρα, εγω τους περίμενα κάτω που είχε σκιά και κρύο είχε, αλλά δεν με πείραζε, εγώ την σκιά ήθελα. Και μου πήγε το μυαλό μου να ψάξω κάτι για φαγητό, όχι κάτι σοβαρό, να μια σοκολατίτσα κάποιο αλμυρό, τίποτα όμως, ούτε καφέ δεν ήπια όσο τους περίμενα. Κατέβηκαν χαρούμενοι και ηλιολουσμένοι. Δεν μπόρεσα τελικα να κοιμηθώ γιατρέ μου, για αυτό ήρθα κιόλας να σας δω σήμερα, να μου δώσετε κάτι για τον ύπνο, δεν μου κόλλησε ύπνος όλη νύχτα σας λεω, σηκώθηκα από το κρεββάτι μην ξυπνησω και τον άντρα μου, κοιμόταν τόσο γαλήνια, είναι τόσο καλός άντρας δεν ροχαλίζει ποτέ, τον φιλησα απαλά στον ώμο, δεν ήθελα να τον ενοχλησω, ξυπνάει πολύ πρωί για δουλειά,γυρνάει κουρασμένος πολυ αργά, έχει ένα σωρό επαγγελματικά δείπνα καταλαβαίνετε ε; έκανα ένα χλιαρό μπάνιο, σκέφτηκα για μια στιγμή να κοπώ έτσι όπως κάνω όταν έχω αυπνία και μετά κοιμάμαι, έχω ακούσει ότι κι άλλες γυναίκες κόβονται με ξυράφι γιατρέ μου έτσι δεν είναι; δεν ξέρω γιατί το κάνουν εκείνες, εμένα με βοηθάει, σαν να ξεφουσκώνω είναι, τίποτα πιο σημαντικό, και ποτέ δεν κόβω τα χέρια ή τα μπούτια μου, εντάξει καμία φορά ξεφεύγει το σίδερο και καίω κανένα δάχτυλο, αλλά αυτό είναι άλλο, την κοιλιά μου κόβω γιατρέ, πάντα εκεί, ο άντρας μου ποτέ δεν κοιτάει την κοιλιά μου, ε, δεν κυκλοφορώ και εγώ γυμνή, δεν είμαστε παιδιά πια, αλλά εντωμεταξύ κρύωνα και αυτό με ανακούφιζε πιο πολύ από το κόψιμο, έτσι κατάλαβα και δεν κόπηκα. Βγήκα μετα το μπάνιο γυμνή στο μπαλκόνι που είχε κρύο, αυτό δεν το είχα ξανακάνει, αλλά με βοήθησε πολύ γιατρέ, με ανακούφισε τρομέρα, σαν να έδυσε απότομα ο ήλιος μέσα στο κεφάλι μου, ξάπλωσα στον καναπέ στο σαλονάκι μας. Δεν σας είχα πει ποτέ γιατρέ μου ότι κόβομαι; Ε, καλά δεν είναι και τίποτα σοβαρό αυτό, σιγά το πραγμα, μια δυό φορές την εβδομάδα το κάνω, έτσι και αλλιώς η κοιλιά μου είναι πολύ άσχημη, ένας σάκος με εντόσθια είναι γιατρέ μου τίποτα παραπάνω, όχι δεν είμαι ούτε παράλογη ούτε σκληρή με τον εαυτό μου γιατρέ, είμαι ρεαλίστρια, πρέπει να είμαι, είναι η πραγματικότητα που ζούμε όλοι μας σκληρή δεν νομίζετε;