Νυχτερίδα

Ψάχνω τα καλα μου, δεν τα βρίσκω παρά μόνο τη νύχτα…και μετά ξημερώνει.

Γύρισε και την έφτυσε ανάμεσα στα μάτια ενώ κρατούσε ακόμα στο χέρι το ποτό του. Πήρε με το δάχτυλο της τα σάλια του, το έβαλε απτόητη στο στόμα της και επανέλαβε ήρεμη: « Κι όμως γράφει πολύ καλύτερα από εσένα,  και είναι το αρσενικό που κάθε γυναίκα θα ήθελε!» Το έλεγε με τόσο πείσμα που ο συγγραφέας δεν είχε κάτι άλλο να κάνει από το να πιει, χωρίς να την κοιτάξει, μια γουλιά τζιν τόνικ.

« Αφού δεν με έχεις διαβάσει σε κάτι που έχει εκδοθεί, πως ξέρεις ότι δεν σου αρέσω;» επέμενε ξανά εκείνος. « Δεν θέλω να σε διαβάσω!»  Το είπε με τόση φόρα και η κουβέντα έμοιαζε μάταιη να συνεχιστεί.

            Πλήρωσε, φόρεσαν τα παλτό τους σιωπηλά και βγήκαν έξω. Η Αθήνα χίλια σκαλοπάτια γκρεμισμένη μπροστά τους. Ήταν  έτοιμη να βουτήξει στο κενό μετά από τόσα ποτά, έτοιμη να κατρακυλήσει όλα τα σκαλοπάτια έως του πρόποδες του λόφου. Αντί για αυτό: «Θέλω να κατουρήσω» ψιθυρίζει. «Κάντο» της απαντάει  ο συγγραφέας.

            Κοιτούσε το ποταμάκι που κυλούσε ζεστό ανάμεσα από τα παπούτσια της και αχνιστό κατέβαινε ένα ένα τα σκαλοπάτια. « Στα πόσα σκαλοπάτια θα εξατμιστεί» αναλογίστηκε μέσα της. « Πόσα σκαλοπάτια θα μαρκάρω όπως τα σκυλιά τα δέντρα της περιοχής τους;» Ένιωθε ότι κάτι οικείο την συνέδεε με την περιοχή και ήθελε να την ορίσει και να την μαρκάρει με τρόπο αρχέγονο και ζωώδη. Ένιωθε ότι της είχε δοθεί το δικαίωμα να το κάνει.

            Ο συγγραφέας την πλησίασε, ξεκουμπώνοντας το blue jean του, στο φως του φεγγαριού είδε το καυλί του χοντρό και σκληρό και ένιωσε τη μυρωδιά του. Όπως ήταν καθισμένη αδειάζοντας την κύστη της, προσπάθησε να της το χώσει στο στόμα. Αρνήθηκε με λύσσα. Κόλλησε ο κώλος της στον κρύο τοίχο, αλλά το καυλί δεν το ακούμπησε. «Θα σε γονατίσω βρωμόμουνο» της ψέλλισε.

Στους συγγραφείς αρέσει να μιλάνε και να γράφουν πρόστυχα σκέφτηκε αμέσως. Γέλασε με την καρδιά της ενώ ανέβαζε το παντελόνι της. Στην προσπάθεια της να αποφύγει τον συγγραφέα το είχε κατουρήσει και το αισθανόταν υγρό. «Καλά» του είπε. «Θα σε γαμήσω, να το ξέρεις» της υποσχέθηκε ο συγγραφέας από μακριά, καθώς το μαύρο της κασκόλ τυλιγόταν μαγικά και με επιμέλεια γύρω από τον λαιμό της.

« Σκέψου να κατρακυλήσω όλα αυτά τα σκαλοπάτια και να πεθάνω επειδή κανείς δεν θα μπορεί να ξεδέσει το κασκόλ από το λαιμό μου» σκέφτηκε καθώς κατηφόριζε άδεια. « Και μετά να τον πάρει κάποιος τηλέφωνο και να του πει ξέρεις η Tρολίνα πέθανε στα σκαλοπάτια της γειτονιάς σου με το κασκόλ γύρω από το λαιμό της και να λιώσει από τη στενοχώρια του γιατί μόνο εκείνος ξέρει να ξεδένει το κασκόλ μου».

Πιωμένη συνήθιζε να κάνει σκέψεις που την πονούσαν, τεχνικές για να πονάει τον εαυτό της με όλους τους δυνατούς τρόπους. Τεχνικές για να αντέχει την παρουσία του που την κατάκλυζε και την έκοβε μύρια κομμάτια. «Έχω πάψει να σε καταλαβαίνω» είχε ψιθυρίσει στο αυτί της το μεσημεράκι ενώ ήταν μέσα στο σώμα της  και αναδυόταν περιοδικά. «Και εγώ» απάντησε λιγόθυμα. «Είναι επειδή δεν μ΄ αγαπάς ή επειδή δεν σε ενδιαφέρει άλλο?» ρώτησε γεμάτος αγωνία. Θέλησε να του ζητήσει να βυθιστεί μέσα της και να μείνει εκεί, προστατευμένος γερά, στους πλείστους υμένες του ζεστού κορμιού της. Στους βυθούς και στις λακκούβες και στις γωνίες που μόνο εκείνος με τόση επιμέλεια και ζήλο είχε καταφέρει να ανακαλύψει. «Έχεις μια μικρή μάζα σάρκινη, μυωνάκι, πίσω από το κοκαλάκι της λεκάνης σου, την νιώθεις;» Ήταν η πιο πρόσφατη ανακάλυψη και το μυαλό της τώρα είχε κολλήσει σ΄αυτήν. Προσπαθούσε να κάνει το σώμα της να νιώσει το κρυμμένο μυωνάκι. 

Στην αρχή θέλησα να τα καψω όλα, να τα σκοτώσω, να τα θάψω καπου, όχι οχι να τα θαψω, να τα εξαφανίσω μια και καλή από προσώπου γης, δεν τα θεωρούσα άξια να υπάρχουν και να βλέπουν το φως, ήταν από θυμό και πίκρα, τώρα το ξέρω, ήταν από θυμό και ο θυμός είναι κακός σύμβουλος έλεγες και εσύ μαζί με τους υπόλοιπους και ας ήσουν ο πρώτος που θύμωνε. Μετά για πολύ καιρό προσποιούμουν ότι δεν υπάρχουν, ότι δεν υπήρξαν ποτέ και ας ήταν γύρω μου.Η μυρωδιά τους μ’ έπνιγε και το μυαλό μου πότε πότε θόλωνε. Έχω σημαντικότερα να ασχοληθώ έπειθα τον εαυτό μου. Ψέμματα, όλα ήταν ψέμματα, όλα εξακολουθούν να είναι ψέμματα και η αλήθεια που και που παίζει μαζί τους όπως τα σύνεφα με τον ήλιο του Απρίλη. Πόσο τ’ αγαπάω αυτά τα ψέμματα!

….Αυτό όμως που μου αρέσει περισσότερο είναι οι ανεμώνες, είχα βάλει λίγες, θυμάσαι που τις έφερνα από το βουνό μικρα βολβάκια, όχι ακρβώς, είναι μικροί κόνδυλοι, έχουν πολλαπλασιαστεί, έχουν ανθίσει, πανέμορφες, άλλες πιο σκουρες, λίγο πιο κλειστές, πιο ανοιχτες όπως και είναι με το μαυρο ποντικί γεμάτο στήμονες κέντρο τους γίνονται μοναδικές. Δυο ποτήρια έχω μέσα στο σπίτι και μια αγκαλιά καμπολούλουδα στο μεγάλο στρογγυλό βάζο, μυρίζει όλο το σπίτι, δεν με ενοχλεί, είμαι μόνη, κανείς δεν μου λέει αν του μυρίζουν, αν του αρέσουν, αν τον ενοχλούν. Θυμάσαι που είχα γεμίσει όλο το σπίτι με αμυγδαλιές; Μακάρι να ήσουν κοντά και να ερχόσουν και να μου έλεγες πάλι  ότι το “παράκανες μαμά!”… Ωραία χρόνια, αν και τώρα είναι ωραία, είμαι ευχαριστημένη δεν λέω, αλλά μου λείπετε…     

Το απόσπασμα απο το σημερινό της γράμμα  στην Άνοιξη της εαρινής ισημερίας και στην παγκόσμια μέρα της ποιήσης 

Mεσημερι ηλιολουστο στην Place Luxembourg. O Λουκας Σαμαρας εχει σχεδιάσει ένα μπουκέτο, το κρατουσα για να στο φερω. Ηταν τόσο βαρύ. Το κραγιόν έσταζε από τα χειλη μου και εβαφε το λιθοστρωτο της πλατείας. Είναι για να βρω το δρόμο του γυρισμού σταλαγματια σταλαγματια, μα ηθελα μόνο να χαθώ. Η πλατεία εξατμιζόταν μέσα στη ζέστη.

Φορουσα τα παπουτσια του tango. Πονουσαν οι πατουσες μου, τα παπουτσια του tango είναι μόνο για παρκέ ειχε πει η πωλήτρια. Τι κρίμα σκέφτηκα..
Τα τακουνια σφίνωναν ανάμμεσα στα κενά του λιθόστρωτου.

Δεν θυμάμαι το τέλος. Ε, και ; ειπες το πρωί και με φίλησες πριν φύγεις.