Νυχτερίδα

Καθήκον ποιητικό κάθε Τρίτη απόγευμα,

ισοσκελίζεις τη βδομάδα σου σε πριν και μετά,

τρέφεις με  αέρα  πολλαπλών χρήσεων το σώμα σου

αγέρωχο προτάσεις στο πλακόστρωτο της Αεροπαγίτου.

“Κοίτα το σώμα του πως αντιστέκεται!”

Στο μυαλό σου απλώνεις στους δεκαπεντασύλλαβους

που πάντα θα είναι τέτοιοι όσο και αν τους σπουδάζεις

στα χαι-κου και στα σονέτα (με δόλο αρχιτεκτονημένα ε;)

αιωρούνται οι λέξεις που λάτρευες

πολλά π πριν ένα τίποτα μετά

γράμματα σκόρπια σε τοίχους γκρίζους πόλεων από βήτα,

ακροστοιχίδα που έχασες  

Γ΄ βραβείο, Β ΄έπαινος τα τρόπαια 

Κραδαίνεις το μονόπετρο των 34 καρατίων

και έβαλες ντελάλη να διαλαλήσει το νέο

τα φτερά των ανεμόμυλων σε λυπήθηκαν και αυτή τη φορά Δον Κιχώτη. 

“Θα της το χαρίσω” ακούγεται πνιγμένη η φωνή σου

από τα κορναρίσματα στην εθνική

πάνω από τα χιλιόμετρα δίνεις υποσχέσεις στο εαυτό σου

  πάνω από τις φωνές των παιδιών που παίζουν στο πίσω κάθισμα

δίνεις όρκους αιώνιας αγάπης

πάνω από τα ψώνια για το σπίτι

και τις επισκέψεις σε συγγενείς

πάνω από το πρόγραμμα των διακοπών

ταΐζεις εικόνες την ψυχή σου

“ Θα πάω να τη βρω σίγουρα” 

Θέλω να σου πω ότι δεν έχω πια δάχτυλα,

δεν θα φυτρώσουν ποτέ ξανά τα δάχτυλά μου. 

Η γυναίκα με τον κότσο, τις αφέλεις ,

το μακρύ λαδί παλτό, το γαλάζιο αφηρημένο βλέμμα

που διαβάζει μέσα στο τραμ

είναι η γυναίκα σου

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι στο πάνω χείλος, την

αλογοουρά και το τατουάζ στη μέση

είναι η ερωμένη σου

Το πουλόβερ με τους πορτοκαλί ρόμβους

το ζιβάγκο τα χαλαρά μανίκια και τη χωρίς

λάστιχο μέση

είναι το πουλόβερ σου

Το κρεββάτι με το σκληρό στρώμα

τα πολλά μαξιλάρια το βαρύ πάπλωμα

είναι το κρεββάτι σου

Ο άντρας που περιμένει στη γωνία

χαμογελάει αμυδρά

έχει τα χέρια στις τσέπες φοράει σακίδιο

είναι ο φίλος σου

Η πόλη με το ποτάμι

τα κτίρια από τούβλο

τις παλιές γέφυρες τα λιθόστρωτα

και τα λουλούδια στα παράθυρα

είναι η πόλη σου

Να μην σε γνωρίζω

Να σε ανακαλύπτω

Να σου ταιριάζω ότι σου δίνει εικόνα

Να μην σε γνωρίζω

Να σε μαντεύω απ’ τα σημάδια.

έγινα σταγόνες που κυλάνε στο τζάμι
μια γραμμή
που κυλάει και εσύ απο μέσα σκουπίζεις για να δεις καθαρά.
στριμώχνομαι και κομματιάζομαι
ανάμεσα στα δάχτυλά σου
και στα δόντια σου
γεμίζω το κενό ανάμεσα στα μάγουλά σου
και κυλάω σταγόνα στο θολό τζάμι
μ’ έναν ήχο
επiορκο νανουριστικό επαναλαμβανόμενο κουραστικό

Ποτέ πια έρωτα σε ξενοδοχείο, είπες.

μισώ τους στίχους σου,
θέλω να τους κρεμάσω, να τους φτύσω,
να τους στραγγαλίσω
τους μοντέρνους και μεταμοντέρνους
προσεκτικά αρχιτεκτονημένους
πιστούς στο μέτρο
art nouveau κωλόστιχούς σου

Ένας σωρός χαρτιά πεταμένα στο συρτάρι
οι λέξεις σου αχνίζουν και ανασαίνουν
βογκητά έρωτα απογορευμένου
οι λέξεις σου μαραίνονται
φύλλα κίτρινα φθινοπωρινά
σκεπάζουν το μονοπάτι μου
οι λέξεις σου έμμετρες και άναρχες
κρύβονται σε στίχους πειραματισμούς
θρέφουν κάλεσμα ματαιοδοξίας.
Πέτρες οι λέξεις σου που ξεκολλάν από
τις ξερολιθιές της Μονεμβασιάς
γρεμίζουν και σωριάζονται βουβές
στα αγκάθια της Τζιάς.