Νυχτερίδα

Read More »

Μυστηριώδες θέλγητρον απέπνεεν όλη η σεληνοφεγγής νυξ.

                                                                                              (Παπαδιαμάντης)

” ..Η μαμά έχει τα μαλλιά της ξέπλεκα, φαίνεται δεκαοχτώ χρονών. Το Παρίσι λικνίζεται ολόκληρο με τη μουσική των Bee Gees. Βγαίνουμε έξω. Καθόμαστε στο “Deux Magots”. Ανάβει το ”Gauloise” της.  Το δάχτυλό της πιέζει τον αναπτήρα, τα δάχτυλά της είναι γυμνά, μακριά, υπέροχα. Γυναίκες περάνε, έξοχες. Κοιτάμε τα ρούχα, τα παπούτσια, τα μαλλιά , τα πόδια. Το Παρίσι αστράφτει, κι εσύ αστράφτεις. Τα μαγουλά μου καίνε, τα δόντια μου τρίζουν, χαμογελάω στους περαστικούς. Αυτή τη στιγμή είσαι δικιά μου, η φυλακισμένη μου, η αθώα μου, η γυναίκα μου.

Στο σπίτι ο Μάριο είναι φέσι.
-Πού πήγατε ; φωνάζει. Πού πήγατε ; ουρλιάζει.

Δίνει στη μαμά ένα χαστούκι, τη ρίχνει χάμω…
Οι Bee Gees ηχούν στα αυτιά μου, τρομακτικοί… ”

Μαργαρίτα Καραπάνου, “Μαμά”, Εκδόσεις Ωκεανίδα 2004.

Σεπτέμβρης

Εφέτος ο Σεπτέμβρης είναι ζεστός, μια αρωματισμένη ζεστασιά σώματος που κοιμάται γαληνεμένο. Ούτε νοσταλγία, ούτε μελαγχολία, ούτε πρωτοβρόχια, ούτε πουλιά στα σύρματα, τίποτα από όλα αυτά, που και που μερικά κίτρινα φύλλα έτσι σαν μια κάποια υπόσχεση….

Δανείστηκε του καλοκαιριού κάτι ηλιοβασιλέματα ασυννέφιαστα βουτηγμένα στο πάθος, κάτι βράδια με μυρωδιές και γέλια μπύρας και μουσικές, κάτι αγκαλιάσματα στα γρασίδια, κάτι ατελείωτα φιλιά στις γωνιές της πόλης.

Να ξημερώνει και η νύχτα να μην έχει ξαποστάσει λεπτό, το κρεββάτι της ανέγγιχτο, το σεντόνι ατσαλάκωτο και το μπάνιο αστραφτερό από την απογευματινή φασίνα. Φόρεσε λουστρίνια και διχτυωτό, ειδικά για τον Σεπτέμβρη της,  γυρνάει αναζητώντας τίτλους γεμάτους Σεπτέμβρη, Ξανθούλης, Πίλτσερ, στέκεται και κοιτάει τα χειμωνιάτικα στις βιτρίνες….

Όμορφοι που είναι οι άνθρωποι στις βιτρίνες τους.

Το μωρό απόψε άρρωστο κοιμήθηκε βαθιά  και εκείνη βγήκε νυχοπατώντας…